Tot Lettomanopello is de klim taai en het verkeer hinderlijk. Direkt buiten dit dorp volgt met 12% het steilste stuk en is alle verkeer totaal verdwenen. Na een open stukje bij een kapel en een waterbron draait de smalle hobbelige weg het bos in en blijft kilometers lang steil langs de flanken van de dichtbeboste berg omhoog voeren. Eerst op de Passo Lanciano vlakt de weg even af en wordt breed en glad. Hoewel het ergste leed nu is geleden blijft het tot de grote parkeervlakte bij Hotel La Maieletta stevig klimmen met 8.1% gemiddeld. Dit Hotel is de laatste mogelijkheid tot fouragering voor de top. Het stijgingspercentage neemt nu af hoewel er bij het ronden van de radar en zendmasten van La Maieletta drie kilometer onder de top nog een lastige passage is van een procent of tien. Helemaal bovenop als de weg tenslotte afvlakt op de parkeerplaats die op de graat van de bergkam is aangelegd verdient de berg dan toch nog een ster voor de schoonheid. Naar alle kanten is er uitzicht en vooral de duizelingwekkende blik naar het zuiden diep in de groene dalen van het Maiella massief is schitterend. Aan het eind van de parkeerplaats staat een klein heiligdom gewijd aan Madonna delle Neve, waar gelovigen of souvenirjagers als beloning voor de inspanning een minuscuul Maria-medaillonnetje uit een beker mogen opvissen.

Op de sokkel staat een hoogte van 2045 meter aangegeven. (door eigen waarneming bevestigd) De alom gehanteerde hoogte van 2142 meter voor het Blockhaus is dus fout en hoort bij het hoogste punt van de bergkam zelf.

Wielerhistorie
Vooral in de dagen van Eddy Merckx was de Blockhaus di Maiella een beruchte berg. Merckx vierde er grote triomfen en legde in 1968 met zijn overwinning de basis voor zijn eerste zege in de Giro d’Italia.

De laatste jaren wordt de Blockhaus helaas niet meer opgenomen in de Giro. De parkeerplaats bovenop biedt onvoldoende ruimte aan de huidige sterk uitgedijde wielerkaravaan. Wel passeert de Giro in sommige jaren nog Hotel La Maielletta wat met zijn 1670 meter nog altijd een respectabele klim oplevert. Zo ontsnapten in 1992 in de zesde etappe van Port Sant’Eipidio naar Sulmona vijf klimmers van naam op de flanken van de Maiella. Franco Vona, Roberto Conti, Giorgio Furlan, Gianni Faresin en Luis Herrera bleven uit de greep van het peloton en finishten met tweeenhalve minuut voorsprong in deze volgorde in Sulmona, waar de latere eindwinnaar Miguel Indurain zijn rose trui nog net met 30 seconden marge op Furlan in het bezit wist te houden.