Spoorlijntje, beek en weg vervlechten zich tot een heerlijk bochtige kluwen. Met steeds de ruisende beek naast me gaat het voortdurend tunneltje in, tunneltje uit. Als op een oude gravure imponeert links op de rotsige dalwand de romantische kasteelruïne van Montaigle, gebouwd in de 13e eeuw en verwoest in 1554. Aan de andere kant van de weg pronkt een bizar beschilderd café. A Vendre, staat er al tijdenlang op dit kleurig staaltje naïeve volkskunst te lezen. Het eind van de vallei van de Molignée kondigt zich aan door de Benediktijner abdij van Maredsous die hoog boven de bomen uittorent. De sobere neogothiek van de uit 1872 stammende abdij vloekt op deze zonnige weekenddag met de drukte van motorrijders en touringcars op de grote parkeerplaats. Het abdijbrood, de romige Maredsous kaas en vooral het donkere bier hebben landelijke faam. In het naastgelegen etablissement klinkt het plat Vlaams van een paar geblondeerde madammen in (nep?)bontmantels. We verlaten de vallei op zoek naar het golvende plateau tussen Falaën en Flavion en zoals altijd hier raak ik in verrukking van de gele kleurenpracht en de weeë zoete geur van de immense koolzaadvelden.

Mijn Waalse achterneef Daniel Gobert, samen met Jean-Pierre Legros auteur van het encyclopedische standaardwerk COTACOL met profielen van 1000 Belgische hellingen, gaat ons een dag later voor naar de top van de Citadel van Namen, of beter, Namur op zijn Waals. De fraaie klim, bekend uit de finale van de semiklassieker Grand Prix de Wallonie, is selectief door zijn kasseien en biedt heerlijke uitzichten over de Maas. Bovenop gekomen gidst hij ons zuidwaarts door het doolhof van de Marlagne. Hoewel ik al vele jaren regelmatig met mijn vaste fietsmaten in deze omgeving fiets, heb ik dit driehoekig stukje onder Namen tussen de Maas en de Sambre nooit kunnen doorgronden. Steeds weer nieuwe afslagen nemen we tussen bossen rijk aan edelherten, velden en meertjes en in een doolhof van slingerend asfalt raken we ieder gevoel voor richting kwijt, tot we plotseling bij Wépion de Maas weer zien opdoemen. ‘Zelfs op de stafkaart met schaal 1:50.000 zijn nog niet eens alle asfaltweggetjes ingetekend’ beweert Daniël.

Voor de rest van de Maasvallei onder Namen blijkt Michelinkaart 214 overigens toereikend, met één niet te versmaden uitzondering bij het dorpje Crupet. Getipt door mijn achterneef ontdekten we hier ooit de Côte d’Inzefy die op geen enkele wegenkaart te vinden is. De weidse curve waarmee de weg omzoomd door fluitenkruid het grazige dal uitklimt riep onmiddelijk associaties met de Jura op en sindsdien zeggen we steevast "Zullen we vandaag de Jura doen?" als we deze helling in de route op willen nemen. Daarna freewheelen we meestal door de groene beschaduwde vallei van de Bocq, altijd een paar graden koeler dan elders, omlaag naar de Maas bij Yvoir. Bij dit stadje ligt het parcours waarop Hennie Kuyper in 1975 wereldkampioen werd. De weg waarover de profs toen omhoog reden (de N937) is helaas een oninteressante, drukke en brede asfaltbaan met na een steil begin bescheiden percentages. De afdaling van toen (van Evrehailles naar Bauche) heeft ondanks het brave percentage van 5 tot 6% heel wat meer allure met drie prachtige haarspeldbochten in het bos die met kasseien zijn versterkt. Behalve de lieflijke valleien van de Molignée en de Bocq zijn er meer zijdalen die aangename fietsroutes vormen zoals die van de Leffe, Burnot en Samson. De meest aansprekende zijrivier van de Maas is ongetwijfeld de Lesse, waarvan de loop helaas alleen per kano of trein te volgen is. Wel kun je vanaf Anseremme vlak onder Dinant met de fiets komen tot het schitterend gelegen Walzin. Bij een voormalige doorwaadbare plaats in de rivier ligt een schilderachtige boerenhoeve die vanaf de rotsen gedomineerd wordt door het 13e eeuwse kasteel van Walzin. ‘s Zomers is het vaak spektakel wanneer de kanovaarders, gadegeslagen door toeristen vanaf de binnenplaats van de boerderij, slechts met de grootste moeite de lastige stroomversnellingen weten te trotseren.

Op weg naar de grens met Frankrijk wordt de weg door de Maasvallei zelf onder Dinant trouwens weer opvallend rustig. Misschien wel het mooiste stuk van de hele Maasvallei is te vinden tussen Hastière en Anseremme waar de rivier in een nauwe, bochtige passage de loodrechte rotswanden van Freyr passeert en een enkel wat vervallen "Grand Hotel" langs de waterkant in Waulsort aan betere tijden herinnert. En terug in Dinant moet er natuurlijk geproefd worden van de zoete wafels bij een van de kramen langs de Maaskade. ‘Hier spreekt men Vlaams’ ;althans de Walen doen er hun best.

Ook de liefhebbers van meer masochistische percentages kunnen in de Maasvallei en direkte omgeving smullen. Jaren geleden raakte ik op de terugweg uit Frankrijk, fietsend met volle bepakking langs de Maas, in gesprek met een Waalse trimmer. Hij was op weg naar een in plaatselijke wielerkringen beruchte klim bij Yvoir, de "Gayolle". ‘Elke andere steile klim die ik fiets meet ik af aan de Gayolle’ vertelde hij vol ontzag. Een jaar later was ik, ditmaal zonder bagage, weer in de buurt dus moest die Gayolle er natuurlijk aan geloven. Met twee fraaie haarspeldbochten wurmde zich een smal weggetje steil omhoog het dal van de Bocq uit. Niet zichtbaar onderin het dal bleek het weggetje bovenin het bos te versmallen tot een twee meter breed geteerd bospad met verrassend oplopende percentages tot aan 19% toe. Dat heb ik, iets te voortvarend gestart, geweten! Ik noem verder alleen nog maar de Montagne de la Croix in Dinant (maximaal 23%) of de Triple Mur du Monty in Lustin (maximaal 21%). Andere geduchte, maar minder steile klims zijn bijvoorbeeld de Côte de Warnant uit de al genoemde Grand Prix de Wallonie en de "Sept Meuses", naar het op 260 meter hoogte gelegen uitzichtspunt over de Maasvallei bij Burnot. Je schijnt er door het gekronkel van de rivier 7 verschillende stukken van de rivier te kunnen zien, maar ik ben nooit verder gekomen dan 6. De details zoek je maar na in Cotacol.

Voor het maken van lange tochten over stille wegen is vooral het grensgebied met Frankrijk ,20 kilometer en verder onder Dinant, helemaal tot aan de Semois ideaal. Hier ligt ook het dak van de provincie Namen, de Croix de Scaille, 502 meter hoog. De beklimmingen zijn hier kilometers lang, nooit echt steil en voeren door uitgestrekte en eenzame wouden. De Maasvallei en omgeving biedt dus voor een sportief trainingskampje als voorbereiding op het hooggebergte of een cyclosportieve alles tussen monsterlijke "muren" en regelmatige beklimmingen van kilometers lang 5, 6 of 7%.

Praktische info

Benodigde kaart: 
Michelin nr. 534, eventueel aan te vullen met de Geocart fietskaart 1:100.000 van de provincie Namen. In het kader van het Projet Ravel, een project dat een netwerk van autovrije lange afstandsroutes voor wandelaars en fietsers moet realiseren, zijn de werkzaamheden aan het wandel/fietspad van Namen naar Dinant al flink gevorderd. Dit maakt zoveel mogelijk gebruik van de kades in de dorpen en de nog deels onverharde jaagpaden langs de Maas daarbuiten. Van Romereé tot Hermeton sur Meuse (vlak onder Hastière) loopt een fietspad over het traject van een voormalig spoorlijntje. Deze routes zijn vooral geschikt voor kinderen en niet-racefietsers. De encyclopedie COTACOL, waarin 1000 Belgische hellingen gedetailleerd zijn beschreven is, in Nederlandse vertaling, te bestellen bij de Fietsvakantiewinkel in Woerden (telefoon 0348-421844).

Accommodatie is er in de Maasvallei in overvloed. De campings zijn geconcentreerd langs de Maas vooral bij Yvoir en Anhée en verder langs de Molignée. Hotels zijn er behalve in Namen en Dinant ook in bijvoorbeeld Yvoir, Anhée, Annevoie, Arbre, Bouvignes, Anseremme, Waulsort en Wépion. De plaatselijke VVV’s kunnen ook bemiddelen bij de huur van een appartement of woning.
   
Belgisch Verkeersbureau: 
Kennemerplein 3, 2011 MH Haarlem Tel.: 023-5344434